Ervaringen WK BBQ te Saidia, Marokko

Al vroeg in het jaar hadden we besloten dat we mee gingen doen met de wereldkampioenschappen BBQ in Marokko. Vliegtickets geregeld, overnachtingen geregeld, lijstjes gemaakt wat nemen we mee? Gerechten uitzoeken, experimenteren met Marokkaanse kruiden, en zelfs een ontmoeting met Mounir Toub van 24Kitchen om inspiratie op te doen. Spannend om op zo’n niveau de krachten te gaan meten. Wat kunnen we verwachten?

Dag 1, maandag 20 mei: verzamelen op Schiphol, een vliegtuig vol met behulpzame Marokkanen en allerlei bruikbare tips over hoe we de taxi’s moesten regelen. Na aankomst op het vliegveld van Nador begon het avontuur: na enig discussie, moeten we wel / niet mee met een busje waarvan we niet 1-2-3 zeker konden krijgen of het wel/niet bij de WK organisatie hoorde, besloten we toch maar mee te gaan. Na een rit van iets langer dan een uur werden we afgezet in het hotel Oriental Bay Beach Golf & Spa resort. Discussie alom want we hadden verwacht in het andere hotel te verblijven. Maar goed, het aanbod van het hotel was prima, de organisatie zat in het hotel en de verwachting was dat (bijna) alle teams naar dit hotel zouden komen. We zijn meteen gebleven.

Dag 2, dinsdag 21 mei: Vroeg, of beter: bijtijds op en meteen op zoek naar een markt om toch nog een keer te kijken of we de kip en het lam wel konden maken. Beetje de eerste zenuwen van ons af oefenen. De rest van de dag gevuld met rondhangen in de lobby. Heerlijk relaxed dagje. ’s Middags stonden er drie WGA’tjes te branden en zijn we lekker bezig geweest met kruiden, rubjes en grillen van kip en lam.

Dag 3, woensdag 22 mei: lekker rondlummelen rond het hotel, kijkje nemen op het strand, de lokale supermarkt en ja hoor .. nog een keertje de WGA’tjes aangezet.

Dag 4, donderdag 23 mei: als team een dagje uit en de markt Ouzdja bezocht.

Dag 5, vrijdag 24 mei: de dag van de intocht, de grote karavaan met de deelnemers die in het konvooi de tocht vanuit Denemarken, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Nederland per auto hadden ondernomen. Verwarring alom: het konvooi komt wel, komt niet, komt om 12:00 uur , of toch om 13:00.. nee ze komen bij het hotel of toch bij de Marina (jachthaven) of worden ze in het dorpje (6 km verderop) binnen gehaald. Uiteindelijk kwam om 13:00 het verlossende woord.. om 13:15 in de jachthaven. De gezamenlijk couscous lunch bleek vervolgens niet door te gaan. Dit waren de eerste tekenen van al het onheil dat nog zou komen. Slechte communicatie, veel geruchten, dichte deuren bij eetzalen, veel vragen maar weinig antwoorden.

Dag 6, zaterdag 25 mei: om 11:00 de briefing voor de captains, Younes (als voorzitter van de organisatie) was weg, Schijnbaar om e.e.a. bij de douane te regelen voor een paar teams die problemen hadden met het inklaren. De broefing zelf heeft meer vargen opgeleverd dan antwoorden en was een chaotisch geheel. Vervolgens snel naar het dorpje 6 km verderop. De lokalen taxi’s hebben een paar goede dagen beleefd. We gingen ons BQQ stekkie maar alvast inrichten. Maar ook hier… geen teken van iets dat op een organisatie leek, geen aanwijzingen welk teamop welk plekje kon staan. Hier paste eigen initiatief dus: tentje uitgekozen, zelf vriezer slepen, zelf koeling regelen, zelf de Cactus Jack Smoker maar regelen.
Volgens het programma zou om 18:00 wordt het vlees en ingrediënten worden uitgedeeld… nee dat werd om 20:00 of toch om 22:00? Helaas was de elektriciteit nog niet geregeld en kon niemand het vlees gekoeld houden. Wat te doen? Snel beslissen met dit warme weer en aldus ging het vlees mee naar het hotel, de snijplank op de wasbak en maar snijden en portioneren. Daarna zoveel als mogelijk van de geselecteerde stukken in de minibars op de kamers bewaren.

Dag 7, zondag 26 mei: de dag van de wedstrijd.. om 05:00 op pad en naar het pleintje in het dorp en alles inrichten, opzetten, Primo’s aanzetten, WGA’s klaar zetten, etc, etc.
We zijn in ieder geval op tijd begonnen. Er was nog tijd voor de laatste boodschappen om zelf het brood bakken (helaas mislukt), dus ter plekke maar brood gekocht en nog wat fruit. Zoals er
Om 10 uur konden we bestek, borden opgehaald, de details zullen we hier niet beschrijven maar is samen te vatten als : ongeorganiseerd en chaotisch. Zeker als er 40 teams tegelijkertijd bij 1 persoon servies willen hebben voor 5 gerechten. De jury tent maakte geen rustige indruk.. de verhalen die we achteraf te horen kregen over het functioneren van de jury waren bedenkelijk, zorgelijk en niet WK-waardig.
We deden ons best en hebben onze bordjes keurig op tijd ingeleverd. De tafel jury hebben we keurig elk uur ontvangen en gepoogd een indruk van te krijgen wat ze van onze bereidingen vonden.

Na het laatste gerecht was het opruimen en wachten op de prijsuitreiking… veel Duitse, Deense en Oostenrijkse winnaars, onze geplaagde buren van Qlinaria wonnen de 1e prijs voor de saus. Daar gaan we denk ik nog wel iets van terugzien.

Zo snel als we weg konden komen zijn we terug gegaan naar ons hotel voor de Farewell party. Eenieder heeft zich die avond op zijn eigen wijze prima vermaakt. “What happens in Saïdia, stays in Saïdia”.

Dag 8, maandag 27 mei : alweer vroeg op… aantal slaapuurtjes zijn wel erg laag. 05:30 allemaal in het busje.. en nee we wachten niet op de ontbrekende en onbekende nummero 12, wij willen nu weg. Even streng met de bus-organisator praten en ja hoor, we vertrekken. Soepel ritje naar vliegveld, soepeltjes door de douane, relaxte vlucht naar Schiphol. En we staan op tijd op Schiphol waar ieder zijns weg gaat. Dagje zonder bijzonderheden.

Dag 9, dinsdag 28 mei: The day after: we beseffen steeds beter wat een onwerkelijk avontuur we hebben beleefd en natuurlijk starten de eerste discussies op Facebook, wordt er flink hoeveelhei aan email gestuurd, en worden enkele fora gevuld met de opgedane ervaring, verbazing en teleurstellingen. Zal de WBQA nog iets van zich laten horen? Zijn ze in staat zichzelf te hergroeperen en te verbeteren? Het zal ongetwijfeld een staartje krijgen. Wij gaan het op afstand volgen.